Enter your keyword

Wat 2017 mij bracht

Wat 2017 mij bracht

Ik besloot het jaar af te sluiten met een voorbode van wat het nieuwe jaar mij zou moeten brengen. Geen ‘moeten’ meer. Ik schreef voor ’t eerst in jaren geen nieuwjaarsbrief. En dat voelde goed. 

Ik had het nochtans wel zo gepland. Om er eentje te maken. Het voorbije jaar te overlopen, te evalueren en te bedanken. Het nieuwe jaar te verwelkomen. Zoals ik dat steeds doe. Maar hij schreef zich niet, die brief. Niet omdat er geen inspiratie was. Niet omdat er niets te evalueren viel. Genoeg zaken waarvoor ik op mijn knieën kon gaan danken. Op de vooravond van het nieuwe jaar evalueerde ik vooral in en voor mezelf. Die nieuwjaarsbrief zou ik in de eerste plaats schrijven omdat ik het al jaren deed. Uit gewoonte. En dat was nu net de reden om het niet te doen.

HET IS GOED ZO.

Heeft er iemand wakker gelegen dat ik er geen schreef? Ik ben er zeker van dat het niet het geval was. Daarnaast heb ik de hele eerste week van ’t jaar mezelf verplicht om na te denken. Over het jaar dat gepasseerd is. Niet om het in mooie woorden in een brief te gieten. Zoals ik anders wel zou doen. Maar om er voor mezelf écht iets uit te leren. Uit de 365 dagen die gepasseerd zijn. 

  • Ik besefte dat ik te vaak tot op de fysieke grens doorga. Erover zelfs. Omdat ik denk dat het zo moet. Omdat ik denk dat ik sterk moet zijn. Omdat ik denk dat het beter is dat ik mijn omgeving niet lastig val met pijntjes.
  • Ik besefte dat ik altijd ja zeg. Te vaak. Ook als ik liever nee wil zeggen. Omdat ik zo ben opgevoed. Altijd ten dienste staan van een ander. Omdat het zo moet. Ik besefte gelijktijdig dat het vaak niet in twee richtingen heeft gewerkt.
  • Ik besefte dat het vaak nooit genoeg was. Dat ik vond dat het beter kon. Dat ik beter kon. Omdat het zo moet. De best mogelijke versie zijn. Of toch proberen zijn. Maar dan in alles. Terwijl ik tegelijkertijd ook besef dat ik maar in enkele dingen uitblink. Maar in mijn hoofd moet het vaak in veel zijn.
  • Ik besefte dat ik altijd een extra mile ga. Voor mijn omgeving. Voor mensen in nood. Voor wie het nodig heeft. Omdat het moet. Ze hebben mij nu eenmaal nodig. Ik weet intussen wél dat je in een vliegtuig eerst zelf voor je zuurstof moet zorgen alvorens je jouw kind het zuurstofmasker moet opzetten. Mijn zuurstoffles was dit jaar bijna altijd leeg. In functie van een ander. Want dat moet zo, zorgen voor anderen.
  • Ik besefte dat ik altijd en overal mijn best doe. Of wil doen. En dat dat verdomd vermoeiend is.
  • Ik besefte dat er mensen waren die misbruik maakten van mijn goedheid, die schaamteloos kopieerden, die ideeën kwamen halen, en daar werd ik triest van. Omdat ik niet wist wat ik er mee moest.
  • En ik besefte vooral dat een gezond lichaam samenhangt met een gezonde geest. En dat die twee onlosmakelijk verbonden zijn met elkaar, jouw lijfje en jouw software. En dat als je wil, je ze zelfs met elkaar kunt doen spelen.

Maar wat ik aan de vooravond van het nieuwe jaar als mooiste cadeau kreeg; was het inzicht dat ik van dat alles wat ik dacht te moeten het voorbije jaar, eigenlijk niets echt moest. Dat ik vooral zelf vond dat alles moest. Het was één van mijn hartsvriendinnen die zei: “In 2018 doe je je best niet meer. Want het is goed zoals het is. Jij bent trouwens ook goed zoals je bent. Zo ben je nu eenmaal geboren.” En ze heeft gelijk. Ze heeft zelfs overschot van gelijk. HET IS GOED ZOALS HET IS. En er is niets wat eigenlijk echt moet.

This is what happens to you when you have been left with nothing: you learn to see everything in an all new way

HEALING TIME

2018 is voor mij een speciaal jaar. Dit jaar is het vijf jaar geleden dat ik die bewuste ochtend scheef ben opgestaan. Het is vijf jaar geleden dat de lijdensweg begon. En voor ’t allereerst in die vijf jaar geloof ik ook dat dit jaar de lijdensweg kan eindigen. Dit jaar ben ik aan zet, en niet meer mijn lichaam.

Ik heb het mezelf ook toegewenst, toen de klok twaalf uur sloeg. Een jaar waarin de wonden mogen helen, waarin mijn lichaam mag herstellen, waarin ik mijn software zelf kan programmeren en kan beslissen. We stappen voorzichtig, we vliegen nog niet, maar ik geloof wel dat we er geraken.

En dat wens ik jullie dit jaar ook. Een jaar waarin je goed bent zoals je bent. Waarin wonden die zich moeten herstellen, op welk niveau ook, zachtjes mogen helen. Zodat je daarna MOEITELOOS de beste versie van jezelf kan zijn. Groei, bloei en geniet van elke dag. 

Want mocht je nog twijfelen; iedere keer ik de zon op mijn gezicht voel, de regen hoor tikken ’s nachts op het platform, mijn lievelingsliedje in de auto hoor, Lola zegt dat ze van mijn houdt, mijn zussen en ik tegelijkertijd hetzelfde woord zeggen, mijn moeder en ik een Snickers-icecream eten, mijn beste vriend en ik de slappe lach in de zetel krijgen, mijn lief mijn onverwacht een koffietje zet; op al die momenten én nog ZOVEEL meer: dan ben ik zo blij dat ik leef.

Op een 2018 vol mirakels!

Liefs, 

E V I

Related Posts

Comments (6)

  1. Elke
    jan 8, 2018

    Dat streven naar de gelukkigste versie van jezelf elke dag opnieuw. Dat heb je misschien toch wel té nauw genomen. Niet elke dag hoeft perfect, beter of dé gelukkigste dag te zijn. Dankbaar zijn ondanks de moeilijke dagen. Start each day like it’s your birthday. Elke dag is een geschenk, zelf de moeilijke.
    Dat het een schoon 2018 mag worden!

  2. Katrien (Marie Cadie)
    jan 8, 2018

    Zo mooi geschreven … again! En ik wens je van harte én met heel mijn hart een helend 2018 toe 🙂

  3. Marianne Spiessens
    jan 9, 2018

    Het stuk waar je schrijft “Het is goed zo” het is net alsof je het over mij schrijft. Ik ga ook vaak over mijn grenzen, Zeg ook vaak en te veel “ja”. Het is voor mij ook nooit genoeg. Ook ik doe te vaak mij best ook al gaat het helemaal niet. Ik denk soms ben ik dit nu alleen die zo is. Maar nee, kijk ik ben dat niet alleen.
    Ik wens je alvast heel veel succes in 2018 en dat al je dromen mogen uitkomen.
    Liefs Marianne

  4. Lobke
    jan 9, 2018

    En ze doet het weer!

    Dankbaar voor dit stuk en ik herken er zoveel van mijzelf in!
    Dus voor jou ook niet te veel moetjes dit jaar en vooral veel magjes.

    Wanneer gaan we nog eens op de koffie samen?

  5. liese
    jan 11, 2018

    nice! Ik ben helemaal pro!

Leave a Comment

Your email address will not be published.