Enter your keyword

Lees enkele fragmenten uit

Life On Sneakers

“ Wat als jij morgen niet meer kunt doen wat jij altijd deed? Wat als je leven ineens op zijn kop staat?
Heb jij dan een plan B? “

Het is een weg van vallen en opstaan. Aanvaarden dat alles is zoals het moet zijn en dat het leven een wending heeft genomen die je niet meteen voor jezelf had voorzien. De voorbije tijd heb ik vaak teruggedacht aan vroeger. Aan hoe ik dacht dat het leven zou lopen. Of hoe het had moeten lopen. Welke dromen ik had. Als kind, als tiener als volwassene. Dromen die blijkbaar vaak veranderd zijn, wanneer ik er goed over nadenk.

[…]

Het leven houdt geen rekening met wat jij ooit voor ogen had. Je kan het sturen, dat wel, maar je kan het niet zomaar uitstippelen. Het is ergens jouw lot dat zal bepalen hoe het loopt. Of een samenloop van omstandigheden. Of wat de uitleg ook mag zijn. En je kan janken, piekeren, huilen, roepen, kwaad of uitzinnig zijn wanneer het niet loopt zoals je wou. Maar dat zal niets veranderen aan het feit dat je even op de pechstrook van je leven beland bent. Met je vier richtingaanwijzers aan. En terwijl de auto’s je blijven voorbijrazen, moet jij beslissen of je een pechverhelper belt of zelf aan de slag gaat. Maar wat je ook kiest, je zal moeten aanvaarden dat je stilstaat. Tot er hulp komt. Tot je weer aan de gang kan om terug op de hoofdweg te geraken.

Ik heb lang staan kijken, op die pechstrook. Lang op hulp gewacht, lang naar mezelf gezocht. Maar pas toen ik aanvaardde wat was en wat niet meer te veranderen was, kreeg ik de ruimte om weer vooruit te gaan. Om oplossingen te zoeken, om mijn motor weer aan de gang te krijgen. Ook al pruttelde die in het begin wat tegen.

Vandaag rij ik weer langzaam op de hoofdweg. Ik raas niet meer op de derde rijstrook, maar voel me comfortabel op de eerste. We zien wel of en wanneer we weer op de derde rijstrook geraken. Maar gebeurt dat niet, dan vind ik het hier ook best goed.”

[…]

“Wie me twee jaar geleden gezegd had dat ik een professional zou worden in loslaten, had ik voor gek verklaard. Ik? De perfectionist? Loslaten? Alles kan toch altijd beter? Grenzen zijn er om opgezocht te worden. Je hoeft niet blij te zijn met goed, als uitstekend ook kan. Diezelfde vrouw, die vroeger geen moment rust kende, verdrinkt nu bijna in een zee van tijd. Ongewild. Ongevraagd ook. Het lot heeft daarover beslist. Want terwijl Usher in mijn auto enthousiast van ‘more’ zingt, besef ik dat het bij mij ‘less’ geworden is. Minder uitdagingen. Minder gek doen. Minder carpe diem. Minder geld op de bankrekening iedere maand. Minder speelse mama. Minder beweeglijkheid. De vrouw die jaren geleden op Usher stevig met haar achterste zwierde, is een light versie van zichzelf geworden.Maar dus vooral ook een pro in loslaten. Al gaat dat de ene dag beter dan de andere. Al wil ik soms heel luid roepen dat het vooral oneerlijk is dat het mij overkomt. Dat het niet eerlijk is dat het leven van anderen in een sneltempo verdergaat, terwijl het mijne soms lang stilstaat. Maar ik heb beslist dat ik het niet meer toelaat, dat het te pas en te onpas blijft stilstaan. Ik heb mezelf beloofd dat ik op zoek ga naar een nieuwe invulling, die past in het leven dat nu is. Ik ga dat proberen en ik hoop dat ik het snel vind. Dat er snel iets mijn pad kruist. En tot dat zover is, blijf ik doen wat ik graag doe. Schrijven op mijn blog. Schilderen op keramiek. Op zoek gaan naar mooie dingen in het leven. Letterlijk en figuurlijk. “

Bestel Life On Sneakers hier