Enter your keyword

It’s been a while – over beter worden en mindful wandelen!

It’s been a while – over beter worden en mindful wandelen!

It’s been a while. Het spijt me. Maar er is een reden voor. Ik probeer beter te worden. Wat zeg ik? Ik probeer te genezen zelfs. Wat een ambitie. Wat een doel. It’s been quite a struggle. Dat kan ik je wel vertellen… 

De zomer was niet de allerbeste. In mei besloten mijn hart en longen rare toeren uit te halen. De neurologe vertelde dat dit het gevolg was van mijn parasympatische zenuwstelsel, en de wisselwerking met het orthosympatische, dat dus niet meer optimaal werkte. Een opdoffer alweer, want naar mijn idee werkte dat nog relatief OK. Nu niet meer dus, en een reeks onderzoeken en behandelingen werd voorgesteld. De zomer on hold, geen uitstappen, geen reisjes, rustig aan doen, wachten op telefoontjes van dokters. Die nooit komen wanneer jij ze wilt. In september zakte de moed in mijn schoenen. Toen de professor me belde en zei dat we moesten afwachten naar de onderzoeken, en dat we toch moesten rekening houden met de omstandigheden die er in het verleden waren, lees, de psychische tekenen aan de wand, kon ik wel huilen. Mijn vaste neurologe, heeft nooit nog een dag aan die veronderstellingen getwijfeld, maar die aantijgingen van 2013 geraken dus duidelijk nooit meer uit mijn dossier. Nachten heb ik ervan wakker gelegen. Of ik de onderzoeken moest doen. Of ze iets zouden opleveren. Wat de toekomst zou zijn. Uren gebeld met de neurologe. Mijn twijfels gemaild. Ze begreep ze allemaal. Maar mijn toestand was duidelijk. Zij stond zelf ook machteloos.

TABULA RASA

Alsof het zo moest zijn, vertelde een hartsvriendin me over een therapie in Antwerpen. Alternatief, maar wel effectief. Duur, niet terugbetaald. Een light-versie van iets wat ik al ooit aan het overwegen was in Duitsland. Ook daar lag ik nachten over na te denken. Klassiek en alternatief combineren? Leek me vreemd. Ik had ook echt genoeg van al die ziekenhuizen, scanners, bloedafnames, teleurstellingen, pillen, en lange wachttijden. Maar hoe moest ik hier thuis vertellen dat ik me niet verder zou laten onderzoeken of behandelen en iets ‘zots’ zou proberen? Maar wat had ik eigenlijk te verliezen? Ik, die de voorbije jaren het lot echt had aanvaard, voelde dat de moed me te vaak in mijn schoenen zakte. Twee stappen vooruit, er drie weer achteruit. Om er één vooruit te gaan, super fier te zijn, en weer twee achteruit te gaan. Vaak niet te zeggen hoeveel pijn het deed. Vaak niet durven tonen hoe dood moe ik was. Doorgaan, vechten, strijden. Maar ik was moe. Echt moe. Ik besloot ervoor te gaan. En in startte in september. De eerste weken waren de hel. Ik werd eerst veel slechter dan beter. Als ik dacht dat ik vermoeidheid kende, dan ken ik ze nu. Ik stond vol schimmel, had zona, en ging stiekem ’s nachts overgeven. Ik durfde thuis niet zeggen dat ik dacht dat ik nu echt ging sterven. Ze zouden vast willen dat ik zou stoppen met dit ‘gedoe’. Begin oktober, na een goede maand, voelde ik me voor het eerst beter. Ik kreeg de opdracht van de therapeuten om te gaan wandelen, om buiten te komen. Ook al waren het maar vijf stappen. Hoe heerlijk was dat? Toen ik mijn eerste blokje rond ging? Ik voelde me sinds lang een overwinnaar. Sindsdien gaat het elke dag beter, en voel ik ook dat ik misschien wel richting genezing ga. Ik vertel jullie binnenkort meer over het wat en het hoe, maar genezen doe je niet alleen met medicatie. Dat doe je met hulp van de juiste therapie, met hulp van de juiste mensen, en met hulp van jezelf. Want meer dan ooit geloof ik dat ik het zelf kan. Zorgen voor een nieuw, gezond lijf. De genezing zal grotendeels uit mezelf komen. Autohealing, noemen ze dat. Hou dus 2018 maar in de gaten. 🙂

MINDFUL WALK

Dat wandelen om de dag deed me trouwens zo’n deugd dat ik mezelf doelen stelde. Een half blokje, een volledige blok. Twee zelfs! Voor ik het wist stapte ik enkele kilometers. ENKELE KILOMETERS. Ik? Die in vijf jaar niet meer wandelde. Voor 500 meter de rolstoel moest nemen of een kruk nodig had. Dat voelde hemels. Een vrijheid herwonnen. Begin november liep ik voor het eerst terug op het strand. Zand, dat is zowat de moeilijkste ondergrond om op te stappen. Ik kon wel blijven gaan, zo heerlijk voelde het. De voorbije jaren moest ik het strand mijden, wegens te veel pijn. Te lastig. Te pijnlijk, ook mentaal, om te beseffen dat zoiets banaals niet kan. Nu lukte het weer. Ik kijk al uit naar lange wandelingen langs de branding. 

Op 9 november was één van mijn beste vriendinnen jarig. Via toerisme Oost-Vlaanderen kreeg ik de kans om die dag een Mindful Walk te doen. Maar liefst 11 kilometer zouden we door onze kuiten jagen. Iedereen verklaarde me gek. Zou dat niet te ambitieus zijn? Ben je daar al klaar voor? Maar het idee om stil te staan in de pracht van de natuur, met één van mijn beste vriendinnen, en af en toe gewoon ook zelf mentaal te vertragen, paste perfecte in mijn therapie. We spraken ook af dat we zouden stoppen als het niet meer zou gaan.

Het werd een geweldige dag. Om in te kaderen. En voor mij de mentale start om niet te op te geven in dit genezingsproces. Wat genoot ik van de natuur, en van het wandelen en van grenzen te verleggen voor mezelf. We wandelden in het Meetjesland, waar het ABSOLUUT prachtig is. De uitgestrektheid, de rust. Mindful wandelen is uiteraard niet zomaar wandelen. Dat is wandelen met al je zintuigen. Dat is ruiken, horen, kijken, luisteren. Coach Petra begeleidde de wandeling en zette ons af en toe op pauze. Dat kan ik je alleen maar aanraden. Wandelen en af en toe pauzeren. De wandeling wordt ineens zoveel rijker. En dat gaf mij de opportuniteit even op adem te komen. We knuffelden zelfs bomen. 🙂 

Je kan de route van Mindful walk downloaden uiteraard, en er zijn heel wat leuke B&B’s in de buurt om te overnachten. Onder de middag gingen wij lunchen in de ‘Roste Muis’, waar je heerlijke paling kan eten. Zo werd me verteld door mijn vriendin Maaike, want vis is niet aan mij besteed.  Wie ’s avonds goed wil eten, kunnen we het heerlijke GaultMilault resto ‘De Warande’ aanraden. Ik doe de wandeling zeker opnieuw in de lente, want het landschap lijkt me zalig wanneer de natuur weer ontwaakt. Er zijn ook prachtige plekken aan het water waar je kan picknicken, dus deze zomer zoek ik die zeker op om met Lola een namiddag te vertoeven. 

Zin gekregen om ze zelf eens te stappen? (Vind je geen partner, bel me gerust! Ha!) De route en info vind je hier: http://www.tov.be/nl/mindfulwandeling.

STAPAF maakte ook een filmpje van onze dag. Bekijk het eens, dan beleef je het net nog een beetje meer en begrijp je exact wat ik nu precies allemaal bedoel. Je weet het wel, dat van beelden en woorden… En dan zie je écht eens mijn gelukkige ‘kop’! Bekijk het hier: https://www.youtube.com/watch?v=kZkB0BhNQWw

Tot op de wandel, ergens?

Liefs,

E V I

PS. Dikke dank u aan Veerle voor ‘de juiste richting’. And a big thank you to Cathy, Bjorn & Peter; my dreamteam.

Comments (11)

  1. Virginie
    dec 12, 2017

    Zo super om te lezen Evi! Keep going! X

  2. Anne Kockx
    dec 12, 2017

    Welke therapie is dat?

    Groetjes,
    Anne

  3. Jeanne
    dec 12, 2017

    Hi Evi, ik las vorig jaar je boek life on sneakers. En ik herken veel in jouw verhaal. Ik had alleen een hersenschudding (was dan iets neurologisch) maar ik hield daar zo lang last van dat het naar psychisch werd geschoven. Ik bleek ook nog een functionele neurologische stoornis te hebben (waardoor ik moeilijk kon praten en lopen van tijd tot tijd)

    Na 3,5 jaar ben ik toch maar in mijzelf gaan kijken, na talloze therapieen en behandelingen en continu verschillende meningen van artsen en behandelaars. Ik werd namelijk maar niet beter. De een vond mij een aansteller, de andere vertelde dat ik blijvende schade had opgelopen aan mijn brein (het was niet mijn eerste hersenschudding) de volgende nam mijn klachten weer heel serieus. Maar ik kon niet echt aantonen dat ik klachten had die ergens vandaan kwamen. Er was veel onbegrip en dat maakte mij onzeker.

    Ik ben nu 1,5 jaar verder en volledig hersteld. Ik ben gaan kijken naar mijn eigen patronen, gedrag (allemaal onbewust) wat mij herstel in de weg stond. Hierdoor kreeg ik toch heel veel inzichten die ik eerst niet zag (soort blinde vlek). Het was vrij complex, maar heb ontzettend veel over mijzelf geleerd 🙂 en ik ben weer fit! Dat gun ik jou ook 🙂

    Ik ben blji dit bericht van je te lezen, heel veel sterkte!

    Groetjes,

    Jeanne

    • dec 12, 2017

      Er is zeker ook hulp nodig van dokters om me te helpen, maar een reset van mijn ‘software’ moet ik zelf doen. Soms zijn er processen die dingen in stand houden, zoals je zegt. ik leef op goede hoop!
      Blij ook jouw positieve bericht te lezen!! Liefs xx

  4. Marianne Spiessens
    dec 12, 2017

    Dag Evi, wat fijn te lezen dat je deze wandeling hebt kunnen maken, het Meetjesland is inderdaad heel mooi. Ik woon er heel dichtbij en ken het als geen andere. Maar voor mij lukt het nog steeds niet om zo’n wandelingen te gaan maken. De foto’s zijn trouwens ook heel mooi. Ik hoop van harte dat je droom mag uitkomen en dat je inderdaad volledig zal genezen. Het is ook een droom van mijzelf, ook al heb ik soms dagen helemaal geen hoop. Ook ik durf soms helemaal niet te tonen hoe moe ik ben of hoeveel pijn ik heb. Dan is het ook vechten, doorgaan en blijven glimlachen alsof er niets aan de hand is. Maar je bent op de goede weg… ga zo door en blijf vechten eens komt alles weer goed. ❤

  5. Ilse Flower
    dec 12, 2017

    Wat ben jij toch een fantastisch mens! 2018 wordt meer dan ooit jou jaar! Ik voel het! Ik kijk echt op naar hoe sterk jij bent! Topper! Sending you lots of love and hugs.

  6. De Craecker Pascale
    dec 13, 2017

    Waar kan je Cell memory reversal doen? Of waar vind ik eventueel meer info? Op internet is er amper iets over te vinden

  7. Delphine
    dec 13, 2017

    Mijn bewondering voor jou blijft massa’s groot !
    Rillingen bij het lezen van je pijn . Ervaar dit ook dagelijks 🙁 . Maar je doorzettingsvermogen is zo groot ! Had ik dat ook maar ..
    Heel veel respect voor jou lieve Evy !
    Tot in den draai 😉
    ❤️

  8. Carla
    dec 13, 2017

    Wat fijn om dit te lezen! Ik duim voor je dat 2018 een beter jaar wordt met vele wandelingen. In Limburg is het ook mooi om te wandelen 😉 Alvast succes ermee.

Leave a Comment

Your email address will not be published.